Monday, September 23, 2019

Φυγή, του Γιώργου Σεφέρη

Χρόνια ευτυχίας, δημιουργίας και μαζί μιας κρυφής αγωνίας, βαθιά κρυμμένης, λες κι είχε πέσει σε λήθαργο θανάτου. Πίσω από κλειστές πόρτες και χιλιόμετρα από τους άλλους. Αλλά, να, στην ώρα που έλεγα ότι είναι τα πιο όμορφα, να που έγινε τελικά πραγματικότητα. Να που τόσο μπορεί να δώσει ο άνθρωπος, έτσι μετριέται το "κανονικό". Με ποια κριτήρια, ακόμη δεν μπόρεσα να καταλάβω. Και πώς είναι η ζωή μετά; 


Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.
H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ’ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

No comments:

Post a Comment