Φυγή, του Γιώργου Σεφέρη

Χρόνια ευτυχίας, δημιουργίας και μαζί μιας κρυφής αγωνίας, βαθιά κρυμμένης, λες κι είχε πέσει σε λήθαργο θανάτου. Πίσω από κλειστές πόρτες και χιλιόμετρα από τους άλλους. Αλλά, να, στην ώρα που έλεγα ότι είναι τα πιο όμορφα, να που έγινε τελικά πραγματικότητα. Να που τόσο μπορεί να δώσει ο άνθρωπος, έτσι μετριέται το "κανονικό". Με ποια κριτήρια, ακόμη δεν μπόρεσα να καταλάβω. Και πώς είναι η ζωή μετά; 

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας

έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε

ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό

ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο

μέσα στο πρωινό χορτάρι

ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε

να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε

σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν

να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε

με τόσο πάθος.

Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε

μ’ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες

κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα

εκείνου του ανθρώπου

κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη

μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε

μέσα στη φυγή.

Solitude, by Ella Wheeler Wilcox

Nine years ago, I read a humorous paraphrase of the first two lines, intriguing me to make a search about its origin and I came down to this gem


Laugh, and the world laughs with you;
Weep, and you weep alone;
For the sad old earth must borrow its mirth,
But has trouble enough of its own.
Sing, and the hills will answer;
Sigh, it is lost on the air;
The echoes bound to a joyful sound,
But shrink from voicing care.

Rejoice, and men will seek you;
Grieve, and they turn and go;
They want full measure of all your pleasure,
But they do not need your woe.
Be glad, and your friends are many;
Be sad, and you lose them all,—
There are none to decline your nectared wine,
But alone you must drink life’s gall.

Feast, and your halls are crowded;
Fast, and the world goes by.
Succeed and give, and it helps you live,
But no man can help you die.
There is room in the halls of pleasure
For a large and lordly train,
But one by one we must all file on
Through the narrow aisles of pain.

Για τον άνθρωπο: και τούτο και κείνο. Όλα για τον άνθρωπο…

Ο ποιητής της αγάπης, του ανθρωπισμού και της ειρήνης. Δεν είχα ως τώρα, δυστυχώς, την ευκαιρία να γνωρίσω το έργο του παρά ελάχιστες ψηφίδες τρυφερότητας από κάποια ποιήματά του.

Φέτος που είναι τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, οι βιβλιοθήκες έχουν την ευκαιρία να φιλοξενήσουν για λίγο το αρχείο του. Πήγα με τα παιδιά της τάξης μου στην κεντρική δημόσια βιβλιοθήκη της πόλης. Νιώθω πως είμαστε τυχεροί που "κλέψαμε" λίγη από την αγάπη του...

(η τραγωδία της Αντιγόνης)

Συνόδεψα νεκρούς
τραγούδησα ήρωες
για την αγάπη σου.

Σημαίες στον ήλιο σήκωσαν
τα χέρια μου, απηγορευμένες,
για την αγάπη σου.

Μπόρεσα κι είδα το αίμα
στο λερωμένο χιόνι
για την αγάπη σου.

Είδα σπαθιά, τουφέκια
και δήμιους χωρίς μίσος
για την αγάπη σου.

Και μ’ όλο που συγγνώμη
ποτέ δε θα ζητήσω
για την αγάπη σου,

σε μάρμαρο το γράφω:
Ξέχασα την αγάπη
για την αγάπη σου.

Νικηφόρος Βρεττάκος

μμμ ... αν δεν κοιτάζω εσένα

"red lips I kissed..."

I kissed red lips
and they painted mine, red lips

On the handkerchief I dragged my lips
and they painted the handkerchief, red lips

In the river I washed it
and it painted its waters, red lips

The sea shore was painted
the middle of the ocean too, red lips

An eagle came down to drink water
and his wings were painted, red lips

He painted half the sun
and the moon completely, red lips

I kissed red lips
and they painted mine, red lips...

A lovely traditional song, performed by a modern artist, Alkinoos Ioannidis.(the lyrics are in a loose version, show leniency)

recovery

Be like the flowing river,

Silent in the night.

Be not afraid of the dark.

If there are stars in the sky, reflect them back.

If there are clouds in the sky,

Remember, clouds, like the river, are water,

So, gladly reflect them too,

In your own tranquil depths.

By Manuel Bandeira

clouded sky seen from my window

Μιχαήλ Άγγελου: «Πιετά»

Ω, γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΠΛΑΣΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δεν θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρια ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα για να βλέπει το παιδί τηςπίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο για να το κοιτάζει με αυστηρότητα όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
- Κι αυτό τι είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δεν θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασσικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια κ.λ.π.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς δεν θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή φορά ο Θεός είχε πετύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σ' αυτό το πρότυπο μητέρας!
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσισμό!
- Κύριε, είστε μεγαλοφυία! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε για να συμπληρωθεί το πρότυπο.
Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.